Οι ντολμάδες της γιαγιάς Ελένης — η αληθινή συνταγή (και γιατί οι δικοί μου δεν γίνονται ίδιοι)

Η γιαγιά Ελένη δεν ζύγιζε τίποτα. «Όσο πάρει», έλεγε, και το χέρι της ήξερε. Τους ντολμάδες τούς έμαθε από τη συμπεθέρα της, τη Σμαράγδα, που είχε φέρει τη συνταγή από τη Σμύρνη μέσα σε ένα τετράδιο με μολυβένια γράμματα — πολίτικη εκδοχή, με κανέλα και κουκουνάρι, όχι η στεριανή. Κάθε Κυριακή που μαζευόμασταν, το τραπέζι της κουζίνας γέμιζε αμπελόφυλλα, και εμείς τα παιδιά πληρωνόμασταν έναν ντολμά για κάθε δέκα που τυλίγαμε. Έχω το τετράδιο. Έχω τα υλικά. Έχω ακόμη και την ίδια κατσαρόλα. Και όμως, κάτι λείπει — ίσως το χέρι που δεν ζύγιζε, ίσως η φωνή που έλεγε «όσο πάρει». Γι' αυτό τους φτιάχνω κάθε χρόνο στη μνήμη της: όχι για να πετύχουν, αλλά για να θυμάμαι.