Πώς ο παππούς πέρασε τα σύνορα με έναν παπαγάλο κρυμμένο στο παλτό

Το 1972, μέσα στη χούντα, ο παππούς Νίκος και η γιαγιά Ελένη πήραν επιτέλους διαβατήρια για να επισκεφθούν τους δικούς μας στο Μόναχο. Τα χαρτιά είχαν αργήσει έναν ολόκληρο χρόνο, και η γιαγιά αρνιόταν κατηγορηματικά να αφήσει πίσω τον Κοκό, τον παπαγάλο της. «Ποιος θα του μιλάει;» έλεγε. Ο παππούς — δάσκαλος, άνθρωπος του κανόνα — έκανε το μοναδικό παράτολμο πράγμα της ζωής του: έραψε μια εσωτερική τσέπη στο χειμωνιάτικο παλτό του και πέρασε τον Κοκό από το τελωνείο της Πάτρας κοιμισμένο, ταϊσμένο με ούζο σε βρεγμένο ψωμί. Στο πλοίο για το Μπρίντιζι ο Κοκός ξύπνησε και άρχισε να τραγουδά. Ο τελώνης, λέει η γιαγιά, γύρισε από την άλλη και χαμογέλασε. Στο Μόναχο ο Κοκός έζησε άλλα έντεκα χρόνια, δίγλωσσος.